To all my kiwi friends

I arrived home safely, on monday at 11am Belgian time (9pm in NZ). It was so weird arriving home, everything looked different, the sun stays up til 10pm and it smells like pollution. I can’t speak English anymore but I still throw some English words in when I speak Dutch, especially ‘like’ is one that shows up every other sentence. I’ve been unpacking some of my stuff but it’s hard because I just realise how much I miss you all and it just makes it more real that I’m not gonna return soon. Thank you all for making this the most awesome year of my life, without you it would have never been the same. New Zealand is a beautiful and laid back country and all that, but having great friends like you is the most important thing that has made my year so succesful. Especially the parties I’ll miss a lot haha (but I can buy alcohol here now, IN YOUR FACE!). I love you and I’ll always remember you, and I hope we’ll stay in touch Call me if you ever come to Europe! X

Hello Goodbye

Nog een blogpost de avond voor mijn vertrek… Mijn laatste week is heel druk geweest, rondgehangen met vrienden en uit eten geweest met hen, vaarwelfeestje met andere AFSers, warme choco met mijn support coordinator, … Het gaat moeilijk zijn om morgen dag te zeggen aan iedereen. Toen ik op donderdag uit ben gaan eten met mijn vrienden heeft iedereen gespeeched (ik weet het, zeer cliche) en dan besef je nog maar eens te meer wat je allemaal gaat moeten achterlaten. Maar ik probeer te focussen op happy homecoming! Morgen moet ik rond 9u ‘s morgens op het vliegveld zijn (23u de dag ervoor in Belgie), fingers crossed dat ze mij erdoor laten met een tas die een viertal kilo te zwaar is. En dan is er geen ontkomen meer aan, het vliegveld gaat mij door Sydney, Singapore en London leiden om mij uiteindelijk af te zetten in Zaventem in ons eigenste Belgenlandje om 11u ‘s morgens Belgische tijd (9u ‘s avonds kiwitijd)

Last but not least. Dat kan je over mijn laatste weekend in Aotearoa wel zeggen. Op vrijdag was het galabal, inclusief pre- en afterparty. Net als in die Amerikaanse films moest iedereen 100x op de foto, we kregen een buffet, en verkiezing van ‘King and Queen of the ball’. Als drankjes kregen we cola en limonade, heel erg elegant (drinking age is 18 hier natuurlijk). De afterparty was één van de beste feestjes waar ik het hele jaar naartoe ben geweest, begon om 1u en ging door tot in de vroege uurtjes.

En de nummer één van mijn to-do list voor Nieuw-Zeeland is afgetikt: de All Blacks zien! Op zaterdagmiddag (na 3 uurtjes slaap en met zere voeten van mij hoge hakken) trok ik erop uit naar Hamilton, een stadje 2u ten zuiden van Auckland om ‘s werelds beste rugbyteam te zien spelen tegen het team met ‘s werelds knapste rugbyspeler: Wales! (Die rugbyspeler is Mike Phillips voor alle arme onwetenden). All Blacks gewonnen, 29-10. Ze scoorden wel maar 2 tries waarvan de tweede in de laatste 30 seconden, en Wales scoorde er ééntje. De meeste punten werden dus gescoord door penalties, lame! Maar toch een geweldige ervaring, de ambiance zat er echt in en het was chic alles eens van zo dichtbij mee te maken, veel beter dan op tv!

Nu is het dus nog 6x slapen voor ik op het vliegtuig stap, bestemming België.

Eén van de dingen die ik ga missen wanner ik terug thuis ben is het feit dat ik hier helemaal geen klop moet doen in het huishouden. En hoewel ik hier van mijn gastouders mijn kamer niet moet opruimen, was ik er gisteren toch aan begonnen. Ik besloot dat het tijd was dat ik het tapijt nog eens kon zien, want de laatste keer dat ik dat kon was de dag dat ik naar hier verhuisde denk ik, ongeveer 7 maanden geleden. Met goede moed begon ik eraan, en na een tijdje kwam mijn gastpapa Peter voorbij wandelen.
Peter: “Wat ben je aan het doen?”
Ik: “Mijn kamer aan het opruimen”
Peter: “Maar waaromzou je dat toch doen?”
Ik: “Omdat ik ‘s avonds van mijn lichtknopje naar mijn bed wil kunnen wandelen zonder ergens over te struikelen”
Peter: “Maar het is toch veel gemakkelijker om over je spullen heen te springen dan ze op te ruimen?”
Mama, papa, hier mogen jullie een voorbeeld aan nemen! Volgens mijn gastouders is het mijn eigen beslissing als ik in een zwijnenstal wil leven, en daar geef ik ze groot gelijk in. (het is ook hun beslissing om in een zwijnenstal te leven, ik denk dat mama van haar stokje zou gaan als ze de frigo hier ziet).
En zo zijn er nog veel meer dingen die ik ga missen. Nutteloze sms’jes sturen naar vrienden bijvoorbeeld, want een maand gratis sms’en kost hier maar 5 euro. En sky tv, met 3 kanalen waar 24/7 films gespeeld worden. Het feit dat niemand je vreemd aankijkt als je rondloopt in je oudste kleren, en de kans is groot dat je nog een complimentje krijgt over de zeer smaakvolle combinatie van roze, rood en oranje. Door de hele bus danku roepen naar de buschauffeur wanneer je uitstapt. Winkeliers die vragen hoe je dag is. Een kat die non stop knuffels wilt. Schoenen voor een euro of 8. Klagen over de koude ochtend wanneer het 12 graden is. Gratis onbeperkt bellen tussen vaste lijnen in Auckland. En ga zo maar door, de lijst is kilometers lang.
Maar meest van al ga ik mijn vrienden missen natuurlijk, waarvan er eentje al vertrokken is. Tom’s papa woont in Engeland en hij is daar naartoe vertrokken op woensdagochtend om een maand bij zijn vader door te brengen, dus tegen de tijd dat hij terug is ben ik al naar huis… Nog 17 dagen en ik moet dag zeggen aan alles en iedereen.

Rotorua

Vorig weekend ben ik met mijn gastfamilie naar Rotorua geweest, een stadje ongeveer 3u ten zuidooste van Auckland. Het is een erg actief vulkanisch gebied met vele geisers en kokende modderpoelen. Op verschillende plaatsen vind je natuurlijke heetwaterbronnen en je kan er baden in dit natuurlijk verwarmde water, als je tenminste een fortuin wilt uitgeven om naar één van deze badplaatsen te gaan. Ze zeggen dat het water en de modder helend werkt, en naar het schijnt krijg je er ook een mooi huidje van. Aangezien ik er geen 100 euro voor over had om dit uit te testen blijft het een mysterie of dit ook werkelijk zo is. Rotorua huisde tot 1886 ook het 8ste wereldwonder, de ‘Pink and White Terraces’ maar die werden verwoest door een vulkaanuitbarsting. Het waren natuurijke terrassen op de flank van een berg, gevuld met warm water.

In dit weekend bezochten we een natuurpark waar je al dit schoon kan bewonderen, we gingen naar een park waar je uitleg kreeg over Maori cultuur en je kon er zien hoe ze houtsnijden en weven, we deden de luge (rodelen) en we gingen naar een soort van boerderij waar je demonstraties kon zien van schaapscheren, herdershonden en we kregen een show met info over verschillende schaapsoorten in Nieuw-Zeeland. Ze hadden er wel geen schapenijsjes jammer genoeg… Nog 1 maandje en ik kan daar weer van genieten bij onze nonkel Willy!

Het enige nadeel van al deze natuurlijke wonderen is dat het er ongelooooooofelijk stinkt. Door alle zwaveldioxide die opborrelt vanuit de grond hangt er in de hele stad het verrukkelijke aroma van rotte eieren in de lucht. Maar daar wordt je neus gelukkig wel snel aan gewend.

End of Stay

Vorig weekend was mijn End-of-stay camp, mijn laatste AFS kamp in Nieuw-Zeeland. Het was een za-lig kamp, maar het afscheid was minder leuk. Op zondag rond de middag moest ik dag zeggen aan 57 studenten waarvan de helft ook binnen een maand het land verlaat, en de andere helft nog blijft voor een dik halfjaar. Mijn beste vrienden die op het kamp waren ga ik nog wel zien op school, op chapter meetings of op het vliegveld omdat ze op dezelfde dag als ik vertrekken, maar dat maakte het niet minder zwaar. Dit wekend deed me echt beseffen dat de tijd hier aan het afkorten is, en het gaat nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer gaan we allemaal samen op kamp gaan, en veel van hen ga ik helemaal nooit meer terugzien. En binnen een maand moet ik dag zeggen aan iedereen, ik weet niet hoe ik dat ga doen. Op zondag vroeg ik me al af of het op een gegeven punt onmogelijk is om nog te huilen omdat je geen tranen meer hebt (ik heb het gegoogled en nee, het is niet mogelijk om te wenen tot je geen tranen meer hebt). Maar ik ga genieten van mijn laatste maand en 5 dagen, en het is onvermijdelijk om naar huis terug te keren. Ik zal 4 juli alvast in mijn agenda noteren als de vreselijkste dag van mijn leven.

Denk aan de arme kindjes in Afrika

40h famine completed. Dit weekend naar Mangawhai in het noorden geweest met Thora en Ebba (niet Ebba die bij mij woont maar Ebba die bij mij naar school gaat) en Ebba’s gastfamiliem en daar hebben Ebba en ik het 40 uur overleefd zonder eten! Verbazend genoeg had ik de 20 eerste uren niet ECHT honger, maar daarna kreeg ik mijne klop en werd ik heeeeeeel erg moe, echt totaal geen energie. En je mag dan wel fruitsap drinken en barley sugar eten (soort karamelsnoepjes) maar van al die zoetigheid word je toch maar ziek op een lege maag. Het hele weekend lang gingen we door fases van extreem hongerig zijn tot helemaal niet willen eten, en van sugarhigh tot totale crash. En we keken wat films om de tijd sneller voorbij te laten gaan, maar de Godfather was toch niet het beste idee. Die stomme Italianen bleven maar eten en eten en wij werden hongeriger en hongeriger. En in Into The Wild begon het hoofdpesonage een ode aan een overheerlijke appel te geven. En ook Thora was niet erg lief voor ons, klagen over hoe ze zo vol was na het eten met pudding als dessert. Maar we hebben het overleefd! Om 11u50 zijn we begonnen met lunch te maken, en de laatste paar minuten zaten we dus af te tellen  met een zalige sandwich voor onze neus, wachtend tot het middag was en we weer mochten eten. En die sandwich was de aller aller zaligste die ik ooit heb gegeten.

PS: enorm bedankt aan iedereen die mij gesponsord heeft!

40 hour famine

Oproep aan iedereen! Van vrijdag 21/5, 20u tot zondag 23/5, 12u doe ik mee aan de 40 hour famine. Ik ga niet eten en niet lezen (is geen computer, sms’en, kranten, sudokus, …) voor die 40u. En dit allemaal om geld in te zamelen voor het goede doel! Kijk op de website http://www.famine.org/nz voor meer informatie, het geld gaat naar AIDS preventie, onderwijs, schoon drinkwater, etc. in ontwikkelingslanden. Het zou heel erg leuk zijn als jullie ook een steentje zouden kunnen bijdragen! Mijn pagina is http://www.famine.org.nz/eskelja en donaties kunnen gemaakt worden via de website. Of je kan het geld aan mijn mama geven als je haar ooit ziet en dan kan zij dat samen met dat van haar storten misschien? Het rekeningnummer is 06-0101-0323407-02 en als je iets stort moet je mijn deelnemingsnummer vermelden, en dat is 10133313. Alvast bedankt als iemand iets zou willen storten!

You say mine, we say ours!

Ik heb iedereen’s wens van harte genomen, dus ik geniet van mijn laatste twee maandjes in Aotearoa, het land van de lange witte wolk. Mijn vorige weekend was dan ook weer volgeboekt!
Op vrijdag ging ik naar het verjaardagsfeest van een vriendin. Dat maakte het des te harder op zaterdagochtend op te staan om naar het stad te gaan! Ik ging namelijk naar de ‘March against Mining’, een protest tegen het plan om te gaan mijnen in de Coromandel, een schiereiland naast Auckland. De Coromandel bestaat grotendeels uit natuurgebied, maar ze hebben plannen om er goud en steen op te graven wat tot een groot verlies in regenwoud zou leiden. Ook zou de touristensector erop achteruit gaan, en in Nieuw-Zeeland werkt 1/10 van de bevolking in deze sector, en het zou dus ook om een enorm banenverlies gaan. En daarbovenop zouden de waterwegen vervuild worden, geen wonder dus dat een heel deel kiwi’s er radicaal tegen zijn! (Mij inbegrepen). Ze verwachtten ongeveer 20 000 mensen, maar er was een verbazende opkomst van 50 000 mensen, wat het de grootste betoging in de geschiedenis van dit land maakte! En 50 000 is niet niks, als je bedenkt dat het in een stad van 1 miljoen mensen was.
Op zondag ben ik weer het stad in getrokken om rond te hangen met Moritz, een Duitse AFS-student die in Noord-Auckland woont. We kennen elkaar van verschillende kampen en ook van de Zuideilandtour (moet ik het nog eens zeggen hoe geweldig die wel niet was?)

Gemis… en vluchtschema. Niet lief van AFS.

Ik kan niet vaak genoeg zeggen dat de Zuideilandtour het beste is wat ik ooit heb gedaan. Ik luister naar onze liedjes opnieuw en opnieuw, en het is alsof ik heimwee heb! De sfeer was gewoon fantastisch, en alles wat er nu nog overschiet zijn 2 maanden school (met een deel feestjes, galabal en AFS-kamp, maar op dat laatste ga ik toch gewoon afscheid van iedereen moeten nemen).
En daarbovenop heb ik ook mijn vluchtschema gekregen. Op 4 juli om 12u25 is het zover, ik stap gepakt en gezakt het vliegtuig op naar Sydney, vlieg daarna door naar Singapore en Londen, om dan uiteindelijk op 5 juli om 11u05 aan te komen! (als je het 10u tijdsverschil in rekening neemt ben ik dus ongeveer 33u onderweg). En no offense, maar eerlijk gezegd wil ik ECHT niet naar huis! Ik mis jullie allemaal, maar na meer dan 9 maanden ben je daar ook wel aan gewend. Maar als ik nu terugga moet ik van iedereen afscheid nemen, en ik weet niet wanneer ik hen weer terug ga zien. Het zal waarschijnlijk een aantal jaren duren voordat ik genoeg geld heb om terug te komen, en zelfs als ik dan terugben gaat mijn leven hier NOOIT meer hetzelfde zijn. In Belgie kom ik terug naar mijn familie, ik ga weer naar school gaan, mijn hobbies doen, en mijn leven gaat gewoon door, maar als ik ooit terugkom naar Nieuw-Zeeland gaat het gewoon een vakantie zijn, om daarna weer afscheid te moeten nemen van iedereen.
Maar in al deze miserie heb ik toch nog iets om naar uit te kijken: zaterdag is het Auckland reunie van alle Zuideilandreizigers!