End of Stay

Vorig weekend was mijn End-of-stay camp, mijn laatste AFS kamp in Nieuw-Zeeland. Het was een za-lig kamp, maar het afscheid was minder leuk. Op zondag rond de middag moest ik dag zeggen aan 57 studenten waarvan de helft ook binnen een maand het land verlaat, en de andere helft nog blijft voor een dik halfjaar. Mijn beste vrienden die op het kamp waren ga ik nog wel zien op school, op chapter meetings of op het vliegveld omdat ze op dezelfde dag als ik vertrekken, maar dat maakte het niet minder zwaar. Dit wekend deed me echt beseffen dat de tijd hier aan het afkorten is, en het gaat nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer gaan we allemaal samen op kamp gaan, en veel van hen ga ik helemaal nooit meer terugzien. En binnen een maand moet ik dag zeggen aan iedereen, ik weet niet hoe ik dat ga doen. Op zondag vroeg ik me al af of het op een gegeven punt onmogelijk is om nog te huilen omdat je geen tranen meer hebt (ik heb het gegoogled en nee, het is niet mogelijk om te wenen tot je geen tranen meer hebt). Maar ik ga genieten van mijn laatste maand en 5 dagen, en het is onvermijdelijk om naar huis terug te keren. Ik zal 4 juli alvast in mijn agenda noteren als de vreselijkste dag van mijn leven.