40 hour famine

Oproep aan iedereen! Van vrijdag 21/5, 20u tot zondag 23/5, 12u doe ik mee aan de 40 hour famine. Ik ga niet eten en niet lezen (is geen computer, sms’en, kranten, sudokus, …) voor die 40u. En dit allemaal om geld in te zamelen voor het goede doel! Kijk op de website http://www.famine.org/nz voor meer informatie, het geld gaat naar AIDS preventie, onderwijs, schoon drinkwater, etc. in ontwikkelingslanden. Het zou heel erg leuk zijn als jullie ook een steentje zouden kunnen bijdragen! Mijn pagina is http://www.famine.org.nz/eskelja en donaties kunnen gemaakt worden via de website. Of je kan het geld aan mijn mama geven als je haar ooit ziet en dan kan zij dat samen met dat van haar storten misschien? Het rekeningnummer is 06-0101-0323407-02 en als je iets stort moet je mijn deelnemingsnummer vermelden, en dat is 10133313. Alvast bedankt als iemand iets zou willen storten!

You say mine, we say ours!

Ik heb iedereen’s wens van harte genomen, dus ik geniet van mijn laatste twee maandjes in Aotearoa, het land van de lange witte wolk. Mijn vorige weekend was dan ook weer volgeboekt!
Op vrijdag ging ik naar het verjaardagsfeest van een vriendin. Dat maakte het des te harder op zaterdagochtend op te staan om naar het stad te gaan! Ik ging namelijk naar de ‘March against Mining’, een protest tegen het plan om te gaan mijnen in de Coromandel, een schiereiland naast Auckland. De Coromandel bestaat grotendeels uit natuurgebied, maar ze hebben plannen om er goud en steen op te graven wat tot een groot verlies in regenwoud zou leiden. Ook zou de touristensector erop achteruit gaan, en in Nieuw-Zeeland werkt 1/10 van de bevolking in deze sector, en het zou dus ook om een enorm banenverlies gaan. En daarbovenop zouden de waterwegen vervuild worden, geen wonder dus dat een heel deel kiwi’s er radicaal tegen zijn! (Mij inbegrepen). Ze verwachtten ongeveer 20 000 mensen, maar er was een verbazende opkomst van 50 000 mensen, wat het de grootste betoging in de geschiedenis van dit land maakte! En 50 000 is niet niks, als je bedenkt dat het in een stad van 1 miljoen mensen was.
Op zondag ben ik weer het stad in getrokken om rond te hangen met Moritz, een Duitse AFS-student die in Noord-Auckland woont. We kennen elkaar van verschillende kampen en ook van de Zuideilandtour (moet ik het nog eens zeggen hoe geweldig die wel niet was?)

Gemis… en vluchtschema. Niet lief van AFS.

Ik kan niet vaak genoeg zeggen dat de Zuideilandtour het beste is wat ik ooit heb gedaan. Ik luister naar onze liedjes opnieuw en opnieuw, en het is alsof ik heimwee heb! De sfeer was gewoon fantastisch, en alles wat er nu nog overschiet zijn 2 maanden school (met een deel feestjes, galabal en AFS-kamp, maar op dat laatste ga ik toch gewoon afscheid van iedereen moeten nemen).
En daarbovenop heb ik ook mijn vluchtschema gekregen. Op 4 juli om 12u25 is het zover, ik stap gepakt en gezakt het vliegtuig op naar Sydney, vlieg daarna door naar Singapore en Londen, om dan uiteindelijk op 5 juli om 11u05 aan te komen! (als je het 10u tijdsverschil in rekening neemt ben ik dus ongeveer 33u onderweg). En no offense, maar eerlijk gezegd wil ik ECHT niet naar huis! Ik mis jullie allemaal, maar na meer dan 9 maanden ben je daar ook wel aan gewend. Maar als ik nu terugga moet ik van iedereen afscheid nemen, en ik weet niet wanneer ik hen weer terug ga zien. Het zal waarschijnlijk een aantal jaren duren voordat ik genoeg geld heb om terug te komen, en zelfs als ik dan terugben gaat mijn leven hier NOOIT meer hetzelfde zijn. In Belgie kom ik terug naar mijn familie, ik ga weer naar school gaan, mijn hobbies doen, en mijn leven gaat gewoon door, maar als ik ooit terugkom naar Nieuw-Zeeland gaat het gewoon een vakantie zijn, om daarna weer afscheid te moeten nemen van iedereen.
Maar in al deze miserie heb ik toch nog iets om naar uit te kijken: zaterdag is het Auckland reunie van alle Zuideilandreizigers!

De 10 beste dagen van mijn leven.

Achtenveertig fantastische mensen. Een bus. Prachtige landschappen met gigantische bergen, helderblauw water en tropische planten. Een skydive en een 134 meter hoge bungyjump. Jetboaten en kayaken. Een maori lied en de Ka Mate haka. “It’s my life” en “Yes!” als eindeloos muzikaal entertainment voor de lange maar gezellige busreizen. Custom made T-shirts en truien voor de hele groep. En natuurlijk Bruce Lee, onze zwarte, Joodse, Aziatische en homo kiwi als tourmascotte. DE perfecte cocktail voor een on-ver-getelijke Zuideilandtour.

Dinsdag 06/04 vertrok ik van Auckland naar Christchurch met het vliegtuig. Daar kwamen we samen met alle deelnemers, en de volgende 10 dagen reisden we naar Dunedin, Wanaka, Milford Sound, Queenstown, Abel Tasman, Kaikoura en weer naar Christchurch. De groep was ongeloofelijk hecht, en onze tourmanager Hayley was de beste waar we voor hadden kunnen wensen. Milford Sound is de mooiste plaats die ik ooit gezien heb. Prachtige fjorden met reusachtige bergen die weerpiegeld worden in het water, dolfijnen die meezwemmen met de boot, en alles was er zo stil en verlaten, echt indrukwekkend. We zijn er gaan kayaken, en we zijn van de boot in het water gesprongen, een 5 meter hoge val in water dat 12 graden warm is! In Queenstown trokken we een dag uit voor extreme sports, ongeveer de helft van onze groep is gaan bungyjumpen en skydiven. En de skydive was eigenlijk helemaal niet eng! Je bent aan iemand vastgebonden dus je moet niet zelf uit het vliegtuig springen, en je kan de grond niet zien wanneer je springt. En je voelt het ook helemaal niet dat je valt, het lijkt alsof je zweeft op een groot luchtkussen. En dan heb je natuurlijk het prachtige uitzicht wanneer je aan de parachute hangt. Maar de bungy daarintegen… stress! Maar nadat je van het platform gedoken bent is het helemaal niet meer eng, dan geniet je gewoon van de val. Het was een ongeloofelijke kick, en pure tevredenheid wanneer het voorbij is. In Abel Tasman zijn we gaan kayaken, en in Kaikoura zagen we zeehonden. En we deden nog zo veel meer. Maar wat het vooral onvergetelijk maakte was de hechte vriendschappen die er gevormd werden, dus toen het gisteren tijd was om dag te zeggen tegen je vrienden die niet in Auckland wonen zijn er heel wat tranen gevloeid. Maar al bij al was het een onvergetelijke tijd, die ik altijd in mijn hart zal dragen en waar ik altijd met een warm gevoel aan zal terugdenken.

Doh!

IK MIS BELGIE. Ik geef het gerust toe. Waarom ik dit opeens besef? Het Nieuw-Zeelandse nachtleven SUCKT. Legaal mag je drinken vanaf je 18de. En nee, het is niet zoals in Belgie, dat je onder je 16de gerust een pintje of 2 mag drinken op cafe. Niks ook niet! Er wordt hier ALTIJD naar je identiteitskaart gevraagd, in principe als je er jonger dan 21 uitziet. Gelukkig mag je onder toezicht van je ouders, of op priveterrein, wel drinken. En als je ouder bent dan 18 mag je zelfs nog niet onbeperkt overal drinken. Ze hebben hier “liquor bans”, m.a.w. plaatsen waar alle alcohol verboden is, meestal stads- en dorpscentra, openbare plaatsen en stranden. DUS als je een feestje hebt op het strand mag er in principe niet gedronken worden. Doe je dat wel en de politie pakt je, dan vertellen ze het aan je ouders (no big deal dus). Het enige probleem is dat als ze je pakken het feestje meteen is afgelopen, en je mag je bedje inkruipen. Dat gebeurde 2 weken geleden. We zouden met een hoop vrienden naar een strand gaan voor een feestje, en voor ik daar zelfs aankwam was de politie er al. Ze brengen dan een busje mee om agressieve mensen in af te voeren, en ze schijnen in je ogen met zaklampen en zeggen dat je het moet afbollen. Dat was een demper op een vrijdagavond stappen! Dus we gingen het vorige week vrijdag goedmaken met een grote houseparty (bij iemand thuis dus, niet met house muziek), een “invite anyone” feestje waar er dus hopen mensen gingen zijn. En het goede aan houseparties is natuurlijk: het is legaal om te drinken. Wij op weg naar daar, krijgen we een sms: de politie is hier! Deze keer werd de hele hoop afgesloten wegens geluidoverlast. Godvermiljaardendju! Je doet zo hard je best om een legaal feestje te bouwen, en dan is het ook weer niet goed genoeg! Als ik terug ben in Belgie, ga ik nog eens een goei frisse pint pakken in een cafe zonder dat er iemand naar mijn identiteitskaart vraagt, en dan ga ik eens goed feesten! En in ons geweldig Belgenlandje kan de politie daar nu eens geen HOL aan doen.

Polyfest

Vorige vrijdag zijn we met AFS naar Polyfest geweest, een Pacific en Maori festival. We moesten er AFS-promo doen maar we hebben vooral veel rondgelopen om de optredens van verschillende culturele groepen te zien. Scholen van het hele land kwamen naar dit festival om ons te verwonderen met prachtige muziek en dans. Er waren 5 culturele podia (Maori, Samoan, Tongan, Cook Islands en Niue) en 1 Diversity stage met Chinese, Koreaanse en Indische voorstellingen (technisch gezien niet pacific, maar toch). Het was echt ongeloofelijk om te zien. In Green Bay High zijn er niet zo veel ‘zwarten’, en we hebben dus alleen een Kapa Haka groep (Maori dans) en het was voor mij dus de eerste keer dat ik iets zag van al deze andere culturen. Het mooiste optreden dat ik heb gezien was het Kapa Haka optreden van Kelston Boys’ en Girls’, de school waar mijn nieuwe gastzus naartoe gaat.
En nu besefte ik ook net dat ik nog niet over mijn nieuwe zusje heb verteld! Haar naam is Ebba en ze komt uit Zweden, en ze is eind februari hier aangekomen, en blijft voor een jaar. We zitten nu samen in mijn gastgezin, tot ik wegga natuurlijk en dan is zij hier samen met Jo, de dochter van mijn gastouders die momenteel in Italie is met AFS maar enkele dagen na mijn vertek terugkomt. Ebba gaat dus naar Kelston Girls’, en school op 40min wandelen van hier maar ze gaat met de auto of met de bus. Ze gaat niet naar Green Bay net als ik omdat er al 5 studenten zijn in Green Bay en ze plaatsen niet graag zo veel studenten in 1 school omdat we dan toch alleen maar met elkaar rondhangen. En daarbovenop zouden we dan samen wonen EN samen naar school gaan, waardoor we te veel op elkaars lip zouden zitten. En in Green Bay is er nog een ander Zweeds meisje dat ook Ebba heet, dus dat zou heel erg verwarrend zijn, en het zou dan kunnen dat ze altijd samen rondhangen en Zweeds praten en dat wil AFS natuurlijk ook niet.
Het huis was al voller met Ebba, maar nu is het helemaal vol want ook Thora (Ijslandse vriendin) woont hier voor een tijdje tot ze een nieuw gastgezin voor haar hebben gevonden.

Vooruitzichten: morgen is school gedaan om 12u30 omdat de leerkrachten vergadering hebben, en ‘s avonds begint het Titirangi Music Festival dat het hele weekend loopt. Volgende week donderdag eindigen we ook om 12u30 en dan hebben we vrijdag vrijaf omdat het paasvakantie is. En in de paasvakantie… ga ik op de Zuideilandtour! Joepiejeej!

School

Vertellen over school heb ik nog niet echt gedaan, daarmee deze post.

School is hier heel anders dan in Belgie. De meeste scholen hier zijn tamelijk strikt, zo mag je bijvoorbeeld geen make-up en juwelen dragen (oorbellen inclusief) en je moet een uniform aan. Maar Green Bay is de coolste school van heel West-Auckland en bij ons gaat het er dus heel wat anders aan toe! Twee oorbellen per oor zijn toegelaten, en in het laatste jaar wordt er geen uniform gedragen. Ze zijn niet erg strikt op de schoenen die je draagt bij je uniform, zolang ze maar zwart zijn (in andere scholen hebben ze standaard leren schoenen met veters en die zijn OERlelijk!). In het algemeen zien ze veel door de vingers, zoals juwelen en felle haarkleuren. Je mag de leerkrachten bij hun voornaam aanspreken en je weet bijzonder veel over hun priveleven. Zo weet ik dat mijn kunstlerares in mijn school kwam werken toen ze nog getrouwd was, dat ze toen een affaire heeft gehad met de leerkracht fotografie in de donkere kamer en dat ze nu allebei gescheiden zijn en samenwonen (en dat heeft ze me zelf verteld). Ook als er een nieuwe leerkracht is staat er iets in het nieuwskrantje over hen, zoals waar ze zijn opgegroeid, hun vroegere carriere, en wat hun hobbies zijn. De leerstof is veel simpeler dan in Belgie en je werkt met ‘assessments’, dat zijn werkjes waar je een tijdje aan werkt, dan inlevert en daar kan je dan credits mee verdienen. Ook met examens verdien je credits. Op het einde van het jaar moet je 60 credits hebben gehaald om te slagen, en zo te zien hoef je daar niet al te veel voor te doen. De helft van de tijd zit iedereen gewoon wat met elkaar te praten en de leerkrachten geven er helemaal niets om. Ook naar je mp3-speler luisteren is geaccepteerd. Sport wordt hier niet veel buiten school beoefend maar er zijn sportteams op school.

Zo, nu weten jullie wat voor een ubercoole school Green Bay is!